زندگینامه اسویت{sweet}

Georgina Sweet (1875-1946), zoologist, academic and philanthropist, was born on 22 January 1875 in Brunswick, Melbourne, elder of two daughters of George Sweet (1844-1920), then a plasterer, and his wife Fanny, née Dudman, both English born. George, a fellow of the Geological Society, ran the Brunswick Brick, Tile & Pottery Co. An amateur geologist, he built up an extensive fossil collection, now in the Museum of Victoria, corresponded widely with Australian geologists and was president of the Royal Society of Victoria (1905). In 1888-95 he investigated fossils in the Mansfield district for (Sir) Frederick McCoy, and was second-in-command to (Sir) Edgeworth David on the Funafuti expedition in 1897. As a girl, Georgina played the organ in the local Methodist church where her father was steward and lay-preacher. She acted as assistant in his geological work and learned sound business principles from him. He encouraged her to take up a career in science.

Georgina was educated at Parkville Ladies' College and the University of Melbourne (B.Sc., 1896; M.Sc., 1898; D.Sc., 1904), winning awards such as the university's MacBain scholarship (1898). Her research was carried out in the biology department — initially under Professor (Sir) Baldwin Spencer to whom she was devoted and who counted her one of his best students — and later in the veterinary school. At first she worked on the zoology of Australian native animals. She had a paper on Australian earthworms read before the Linnean Society of London in 1900 and her doctorate was awarded for a detailed study of Notoryctes, the Australian marsupial 'mole'. Later she became interested in the parasites infesting Australian stock and native fauna and this work won her the David Syme research prize (1911). She published widely and came to be judged the country's foremost parasitologist. On overseas leave in 1913-14 she investigated worm-nodules in cattle for the Federal government, and during a 1925-27 journey in Asia gathered information on the buffalo fly for the Council for Scientific and Industrial Research. She was for many years a member of the Australian National Research Council.

Her family apart, Sweet's life became centred in the university. In 1896-1907 she also taught in several of Melbourne's leading secondary schools and served on the council of the Association of Secondary Teachers (1905-12). She began her university teaching career in 1898, demonstrating in biology to medical and science students. From 1901 she was lecturer in biology at Queen's College until December 1908 when she was appointed lecturer and demonstrator in biology in the university. From 1909 she was also lecturer in parasitology in the new veterinary school and research institute under Professor J. A. Gilruth and, later, Professor H. A. Woodruff. Keenly interested in her students' welfare, she could transfer to them her own enthusiasm, and won a high reputation for teaching and organizational skills; but, despite her great energy, she was to find the dual appointment a source of strain. From 1911 to 1919 her workload was frequently increased by the often prolonged absences of both her professors and, during the war years, by the concentration of the veterinary course to allow for earlier qualification. On the death of T. S. Hall in 1915, Sweet became second-in-command of the biology school, and during Spencer's absence from November 1916 to March 1917 she was Australia's first female acting professor. In 1919, when Spencer was due to retire, Sweet was persuaded to apply for the chair (now zoology), despite exhaustion from overwork and distress due to the recent deaths of her mother and her sister, Elizabeth Mary Sweet, M.D., and the uncertain health of her father. She had enthusiastic support from academics at home and abroad, but the chair went to W. E. Agar. In 1920 Sweet became the university's first woman associate-professor. By 1921, however, she had to apply for sick-leave. At the end of 1924, she retired from zoology, remaining part-time lecturer in the veterinary school. Two years later she resigned altogether, but, as an honorary lecturer, still did some teaching.

Sweet took an active part in many sides of university life. She served on the science, veterinary and agriculture faculties, and in 1924 was acting dean of the veterinary faculty. On the council of the Graduates' Association and the executive committees of the Science Club and the women students' club, she gave popular public lectures on scientific subjects and was honorary secretary of the University Union in 1912. Moderately wealthy after her father's death, Sweet gave generously to university and other appeals. Although she did not see herself as one of the 'new women' and never felt disadvantaged by her sex, she was always a vigorous supporter of women's rights. She pushed to have women admitted to the university senate, and for seventeen years was president of the provisional council, working to establish the University Women's College which she served for the rest of her life. In 1936 fellow graduates elected her the first woman member of the university council.

Equally energetic outside the university, Sweet became involved in national and international affairs and professional bodies. She was an active member of the Australasian Association for the Advancement of Science, the Royal Society of Victoria, the Field Naturalists' Club and the Lyceum Club. Australian president of the Young Women's Christian Association in 1927-34, she was a vice-president of the world Y.W.C.A. from 1934. She was a foundation member of the Victorian Women Graduates' Association and its representative on the national and international bodies. In 1930 she became first president of the Pan-Pacific Women's Association. When she was appointed O.B.E. in 1935, representatives of over twenty organizations in which she was involved gathered to congratulate her.

Late in her life Sweet's eyesight deteriorated; she wore blue-tinted spectacles, walked with a stick and appeared somewhat formidable to young students; but her straightforward and generous nature was appreciated by a wide and varied circle of friends. Her greatest recreational delight was travelling. Her journeys usually combined business with pleasure and included a trek through Africa from the Cape to Cairo (1922) with Jessie Webb, and extensive travel in Asia. Having a keen sense of fun, she was amused when students dubbed her 'Spencer's Faerie Queene'. She had deeply-held religious beliefs, belonged to the Methodist Church and, like her father, served for many years on the council of Queen's College. She died at her Canterbury home on 1 January 1946 and was cremated. Her estate, valued for probate at £98,263, included considerable sums for the university, her Church and various charitable bodies

باعرض پوزش بابت ارائه ندادن فارسی متن 

زندگینامه محمد بخارایی

شهید محمد بخارائی فرزند علی اکبر در سال 1323ه.ش در جنوب شهر تهران به دنیا آمد او پس از پایان دورة مدرسه با شهید رضا صفار هرندی دوست صمیمی شد و در جلسات حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ علی اصغر هرندی با اسلام و افکار روشنفکرانه در نهضت امام آشنا گردید.


با آغاز نهضت امام خمینی، شهید بخارائی و شهید هرندی با مؤتلفه اسلامی آشنا شدند و شهید عراقی آن ها را برای جهاد مسلحانه شایسته یافت و آنان را با شهید امانی مرتبط ساخت.


شهید امانی تحولی نو در روحیه آنها پدید آورد و شرکت در دوره های تمرین مسلحانه روابط آنها را مستحکم کرد. او در عملیات بدر برای اجرای در کلمه الهی در به هلاکت رساندن حسنعلی منصور نقش ویژه ای داشت و پس از شلیک دو گلوله به طرف منصور، از صحنه بیرون آمد ولی با لغزیدن پای او روی یخ خیابان در جلوی مسجد سپهسالار سابق (مدرسه شهید مطهری فعلی) به زمین افتاد و دستگیر شد ولی در کلانتری بهارستان به نصیری معدوم با شجاعت و صراحت پاسخ هایی داد که او برآشفت و با عصای مارشالی به دهانش زد و آن را غرق خون کرد.


شهید بخارائی با اینکه نوجوانی 20 ساله بود ولی در باز جوئی ها و بیدادگاه همگان را از بلاغت و فصاحت و شجاعت خود به تحسین واداشت. شهید بخارائی در سحرگاه 26 خرداد 1344 همراه سه شهید دیگر با نشاطی کامل و با فریاد الله اکبر شهادت را پذیرا شد.

زندگینامه مهدی بازرگان

زنده‌ياد مهندس مهدي بازرگان در سال 1286 در تهران متولد شد. پدرش حاج عباسقلي بازرگان (تبريزي) از تجار ديندار،‌ روشنفكر و سرشناس زمان خود بود. بازرگان تحصيلات ابتدايي را در مدرسه سلطانيه تهران و متوسطه را در دارالمعلمين مركزي به پايان رسايند و در سال 1306 جزء اولين گروه محصلين ممتاز كشور،‌ براي تحصيل به فرانسه اعزام شد. بازرگان پس از طي دوره مقدماتي و قبولي در كنكور سراسري كشور فرانسه، از بين دانشجويان اعزامي، اولين ايراني بود كه وارد تحصيلات عالي دانشگاهي شد و مورد تشويق وزير فرهنگِ وقت قرار گرفت. در سال 1313 پس از 7 سال تحصيل در فرانسه به كشور بازگشت و به خدمت نظام وظيفه رفت. در سال 1315 به عنوان اولين دانشيار در دانشكده فني دانشگاه تهران مشغول به تدريس شد و دو دوره متوالي رياست دانشكده فني را به عهده گرفت. در سال 1330، توسط مرحوم دكتر مصدق به رياست هيأت مديره و مديريت عامل شركت ملي نفت ايران انتخاب گرديد و با حمايت مردم موفق به خلع يد از انگليسي‌ها و با همت متخصصين ايراني موفق به راه‌اندازي و اداره صنايع عظيم نفت شد. در سال 1331 مسئول احداث شبكه لوله‌كشي آب تهران گرديد و آن را به ثمر رسايند. پس از كودتاي ننگين 28 مرداد 1332،‌ به دليل اعتراض مكتوب عليه انتخابات غيرقانوني مجلس شوراي ملي، در بهمن 1332 از خدمات دولتي و استادي دانشگاه بر كنار شد و تا شانزدهم بهمن 1357 كه پست نخست‌وزيري دولت موقت انقلاب را به عهده گرفت، تنها در بخش خصوصي در زمينه توليدات صنعتي فعاليت و خلاقيت داشت.
فعاليت‌هاي ديني بازرگان، هميشه بر فعاليت‌هاي سياسي او مقدم بود. از اوان تدريس در دانشگاه ، با دانشجويان محشور بود و با آنان در تأسيس انجمن‌ اسلامي دانشجويان و سپس در انجمن اسلامي معلمين و بعدها در تشكيل انجمن‌هاي اسلامي مهندسين و پزشكان، مشاركت داشت. اولين نمازخانه را در دانشكده فني در محيط دانشگاه تهران ايجاد كرد و با ايراد سخن‌راني‌هاي متعدد در مجالس و محافل مذهبي و علمي، خلاء اعتقادي و علمي جوانان را پر مي‌كرد و در برابر تبليغات ضد دين حزب توده و جريان‌هاي تجدد زده و دين ستيز، نقشي مؤثر داشت و پشتوانه علمي و معنوي جوانان دين‌ مدار بود.
بازرگان اولين تأليف ديني خود را با عنوان «نماز» بين سال‌هاي 1315 تا 1320 براي جوانان نوشت‌ و با هزينه شخصي به چاپ رسانيد. نسخه‌اي از چاپ پنجم آن (اسفند 1322) در دست است. «مذهب در اروپا»،« مطهرات در اسلام»، «كار در اسلام»، «راه طي شده»، «اختيار»، «پراگماتيسم در اسلام»، از ديگر آثار ديني او در دهه 1320 و «از خدا پرستي تا خودپرستي» و «آموزش قرآن» در 3 جلد در دهه 1330 مي‌باشد. از زنده‌ياد مهندس بازرگان بيش از 100 اثر مذهبي و 16 اثر قرآني به جاي مانده است.
بازرگان از نظر علمي و فني نيز فعال بود و پس از شهريور 1320 از بانيان تأسيس «كانون مهندسين» بود. در دومين سالِ تأسيس كانون مهندسين، اولين اعتصاب صنفي مهندسين به بار نشست و تحولي عميق در ارجاع مسئوليت و ميدان فعاليت به متخصصين به وجود آورد و راه اصلاحات باز شد. واگذاري مسئوليت ادارات و كارخانجات به تحصيل‌كرده‌ها و مهندسان و حقِ داشتن دو نماينده منتخب از هر دانشكده در شوراي دانشگاه، از دست‌آوردهاي اين اعتصاب صنفي است. در پايه‌گذاري و انتشار مجله «صنعت» نقشي اساسي داشت و با انجام كارهاي تحقيقاتي و انتشار نتايج آن در قالب مقالات و كتاب‌هاي علمي، از خود دست‌آوردهاي ارزنده‌اي به يادگار گذاشته است، در وصف صنعت (1315)، زندان هارون يا آتشكده ساساني (1323)، دياگرام عمومي براي گازها و هواي مرطوب (1323)، سازمان مسافربري شهرستان تهران (1323)، صفحه محاسبه (1323)، ترموديناميك صنعتي (1) و (2) (1323)،‌ تعيين شرايط هواي مطبوع (1326)، آينه صنعت در ايران (1328)، خشك كردن هوا بدون ماشين مبرد (1329)، مهندس خارجي (1334) و بسازيم يا برايمان بسازند (1335)، باد و باران در قرآن (1343)، پديده‌هاي جوّي (1343)،‌ سير تحول قرآن (1) و (2) (1344)، بررسي نظريه اريك فروم (1355) ‌و علمي بودن ماركسيسم (1356)، از آثار علمي و فني فعاليت‌هاي مذكور است.
فعاليت‌هاي اجتماعي و سياسي مهندس بازرگان بسيار چشم‌گير و به مناسبت‌هاي مختلف در جمع دانشجويان و يا در محافل مذهبي و سياسي، به صورت سخن‌راني ارائه شده و سپس تكميل و توسعه يافته و به صورت رساله و كتاب منتشر گرديده است كه حاصل آن بيش از 70 اثر اجتماعي و 160 اثر سياسي است.
بازرگان در همان روزهاي اول بعد از كودتاي 28 مرداد 1332، از نظر سياسي فعال شد و در تشكيل نهضت مقاومت ملي مشاركت كرد و در سال بعد، پس از كشف چاپخانه مخفي اين نهضت، به مدت 8 ماه توسط لشگر 2 زرهي ارتش زنداني گرديد و در همين زندان بود كه كتاب «عشق و پرستش يا ترموديناميك انسان» را به رشته تحرير در آورد.
بازرگان در تشكيل جبهه ملي دوم و مبارزات سياسي فعاليتي مؤثر داشت و در بهار سال 1340 همراه با آيت‌الله طالقاني و دكتر سحابي «نهضت آزادي ايران» را پايه‌گذاري كرد. و به نهضت مقاومت ملي نيرويي دوباره داد و نيروهاي ملي و مذهبي را در اين جمعيت سازمان و توانايي بخشيد. حركت و فعاليت شتابان اين جمعيت در آستانه انقلاب شاهي، مهندس بازرگان را به همراه ساير بنيان‌گذاران نهضت آزادي ايران، راهي زندان كرد و پس از محاكمه‌اي طولاني، در سال 1342 توسط ارتش شاهي به 10 سال زندان محكوم شد و در اوايل آبان 1344 به علت اعتصاب در زندان، همراه با 17 تن از ياران به دژ (زندان) برازجان تبعيد گرديد. در آبان 1346 پس از تحمل 5 سال اسارت آزاد شد. مهندس بازرگان در طول اسارت به مناسبت‌هاي مختلف سخن‌راني داشت و به تحقيق و تأليف پرداخت كه حاصل آن 2 مقدمه بر كتاب،‌ تلخيص يك كتاب،‌ ارائه 7 مقاله و 11 جلد كتاب علمي و تحقيقي شامل تبليغ پيغمبر، سازگاري ايراني، نهضت آزادي هند،‌ بعثت و ايدئولوژي،‌ آموزش قرآن (1) و (2) و (3)، باد و باران در قرآن، پديده‌هاي جوّي و سير تحول قرآن (1) و (2) مي‌باشد.
بازرگان پس از آزادي از زندان به فعاليت‌هاي علمي، اجتماعي و ديني خود بازگشت و همت خود را بر اساس ايده‌اي كه در سال 1336 در كتاب «احتياج روز» بر آن انگشت گذاشته بود، صرف رونق بخشيدن به اجتماعات آرماني، انجمن‌هاي اسلامي و تشكل‌هاي صنفي و صنعتي كرد. او در سال 1356 در تشكيل «جمعيت ايراني دفاع از آزادي و حقوق بشر» نقش مؤثري ايفا كرد و در ائتلاف نيروها و سمت دهي به مبارزات مردمي بر عليه رژيم ستم شاهي ، ‌سهمي به سزا داشت. در 16 بهمن 1357 قبل از پيروزي انقلاب به عنوان نخست‌وزير برگزيده شد، اعتصابات صنعت نفت را سامان بخشيد و دولت موقت انقلاب را تشكيل داد و به مدت 9 ماه، سكان كشتي طوفان زده دولت را در دست گرفت و هر چه در توان داشت در برقراري نظم و اجراي قانون و ايجاد آرامش،‌ به كار بست ولي در مقابل نيروهاي تندرو و معاند، ‌استعفا را برگزيد و از فعاليت در دولت كناره گرفت ولي آرام ننشست و در اولين انتخابات مجلس، با آراي بسيار بالايي به نمايندگي مردم تهران برگزيده شد و در فراكسيون اقليت مجلس همراه با ساير نمايندگان همفكر، به نقد روند انقلاب و حاكميت پرداخت و آفات و انحرافات آن روزِ جامعه را، هر طور كه توانست به تصوير كشيد. بازرگان در خارج از مجلس نيز از طريق «نهضت آزادي ايران» فعاليت سياسي داشت و پس از انقلاب در پايه‌گذاري «جمعيت دفاع از آزادي و حاكميت ملت ايران»، مشاركت فعال داشت و با درج مقاله در روزنامه «ميزان» و سخنراني در محافل اجتماعي و ارسال نامه‌هاي سرگشاده به حاكميت،‌ همواره در ايفاي وظيفه امر به معروف و نهي از منكر و دفاع از مرزهاي آزادي، مدارا و ارزش‌هاي اخلاقي سخت‌كوش و خستگي ناپذير مي‌نمود.
مهندس بازرگان سرانجام وقتي در آخر دي‌ ماه 1373 ايران را به قصد معالجه ترك گفته بود، در نيمه راه، بنا به مشيت الهي، ‌چشم از جهان فرو بست در حالي كه ميراثي عظيم با بيش از 350 كتاب، مقاله و سخنراني و شاگردان و شيفتگان بسيار از خود به جاي گذاشت. يادش گرامي و راهش پر ره رو باد.

زندگینامه ابوالمنصور هروی

هروی و اخوینی دو طبیب قرون چهارم و پنجم هجری قمری می باشند که از نظر تشخص و تعین طب و ادب ملی کشور ما سهمی به سزا دارند. این دو که با هم قریب الزمان هستند، اولین اطبائی هستند که پس از قرون چند که از غلبه تازیان بر ایران می گذشته، در حقیقت از بنیان گذاران شکست سکوت شده، دو کتاب ارزنده در طب و داروسازی به رشته تحریر درآورده اند.1. موفق الدین ابومنصور علی الهروینام وی علی و کنیه اش ابومنصور و ملقب به موفق الدین می باشد. از شرح حال و زندگی وی اطلاع زیادی در دست نیست. کتاب وی "الابنیه عن حقایق الادویه" یا "روضه الانس و منفعه النفس" از جمله قدیمی ترین کتب خطی طبی به زبان پارسی است. از این کتاب یک نسخه خطی منحصر به فرد در کتابخانه وین وجود دارد که به خط علی بن احمد طوسی اسدی شاعر معروف ایرانی که در سال447 هجری استنساخ شده، وجود دارد.آغاز کتاب، تالیف، نام و ترتیب آن اینگونه است:چنین گفت حکیم ابومنصور موفق بن علی الهروی که من کتابهای حکیمان پیش و عالمان محدث همه بجستم و هرچه گفته بودند به تامل نگاه کردم اندر ادویه و اغذیه مفرد و غیرش نیز و کردار هر دارو و منفعت ها و مضراتش اندر چهار درجه ...به طور خلاصه موفق الدین هروی در کتاب 584 قلم موادی که در تداوی به کار می رفته آورده و خواص طبی، طبع و مزاج آنها را ذکر کرده و تذکر داده است و شیوه و طریقه پزشکان هندی را انتخاب کرده است.2. ابوبکر ربیع بن احمد الاخوینی البخارائینامش ربیع و پدرش احمد و کنیه اش ابوبکر می باشد. وی از اهالی بخارا است. "هدایه المتعلمین" اثر ارزشمند او یکی دیگر از نسخ خطی و قدمی در باب طب به زبان پارسی است.چنانچه از کتاب او مستفاد می شود وی تمام عمر را به طبابت اشتغال داشته و در دوران خود طبیبی معروف بوده است.تاریخ تولد وی معلوم نیست، اما از مطلبی که وی در کتاب متذکر گردیده، خود را شاگرد یکی از شاگردان رازی می داند. به این معنی که وی شاگرد ابوالقاسم مقانعی که نام وی طاهربن محمدبن ابراهیم و شاگرد محمدبن زکریا بود، است و در کتاب نیز مکرر نام محمد زکریای رازی را به نام "استاذ" و "استاذما" آورده، به این لحاظ معلوم می گردد که وی شاگرد رازی بوده است. وفاتش در حدود سال 373 هجری قمری است. نام کتاب "هدایه المتعلمین فی الطب" و "کتاب هدایه"، در بعضی نسخ "هدایه اخوینی" و "کناش اخوینی" و "کتاب الهدایه فی الطب" آمده ولی نامی که بیشتر مشهور است "کتاب هدایه" است.اخوینی در کتابش مدت طبابت خود را 20 سال و در جای دیگر 30 سال ذکر کرده ا ست و از این بابت معلوم می شود که به مانند رازی طبیبی کلینیکی بوده است.در این کتاب اخوینی از عقاید پزشکان قبل از خود به مانند بقراط و جالینوس و حنین فرزند اسحق و ثابت بن قره و عیسی بن صهار بخت و ابن سرابیون و یحیی بن ماسویه و رازی و امثال آنها اسم برده و پس از آن نظرات خود را در طب و گیاه ها و داروهای طبی به مناسبت مدت طبابت متذکر گردیده و تجارب و مشاهدات طبی خود را بیان داشته، به علاوه در بیمارانی که توفیق درمان و بهبود آنان را نیافته به صراحت مطلب را متذکر شده است.الاخوینی در این کتاب به بیان عقاید و نظرات پزشکان سلف، مخصوصا رازی پرداخته و نام بیماران و عدم توفیق در درمان بعضی از بیمار ها و دقت و موشکافی در شرح بیماری ها و داروها و گیاه ها و امثال آنها عینا تبعیت از رازی کرده است و این مطلب می رساند که در سیر تالیف کتب طبی از زمان طبری و رازی به مرحله نسبتا تکامل رسیده که کتاب در قرن چهارم و پس از آن مورد مطالعه و استفاده طالبان طب بوده، چنانکه نظامی عروضی سمرقندی در مقالت چهارم به آن اشاره و آن را به مانند منصوری رازی و ذخیره ثابت بن قره و اغراض سیداسمعیل گرگانی آورده که مطالعه و خواندن آن را برای پزشکان لازم دانسته و به اصطلاح از کتب درسی و مطالعه ای بوده است.این کتاب مجموعا شامل 200 باب به شرح زیر است:قسمت اول مشتمل بر 51 باب که در باب عناصر و امزجه و اخلاط چهارگانه و اعضاء مفرده و مرکبه بدن آدمی در تمام جهازات بدن از نوک سر تا پا و شرح نیروها (قوی)، افعال، ارواح، اطعمه، اشربه، شیرها،جوشانیده ها، حرکت و سکون، ریاضت، خواب و بیداری، استفراغ و امتلاء و امثال آنها و به عبارت دیگر یک دوره کلیات طب و تشریح و وظائف الاعضاء و بهداشت می باشد.قسمت دوم در یک صد و سی باب و مشتمل بر ابواب زیر است: علل و اعراض و درمان بیماری های بدن آدمی از مو تا ناخن چه طبی و چه جراحی و درمان انواع قروح و جراحات و سموم است. به عباره دیگر یک دوره علم الامراض می باشد.قسمت سوم کتاب مشتمل بر نوزده باب است که در باب تب ها از قبیل تب یوم و تب دق و تب محرقه و تب غب و علامات خوش خیم و بدخیم و آبله و سرخک و تب ربع و تب بلغمی و تب های وبائی و علامات نضح و بحران و حفظ الصحه و شناسایی انواع نبض ها می باشد. 

زندگینامه آرتورکلارک

آرتور سی (چارلز)‌ کلارک در 16دسامبر سال 1917 در روستای ماینهد در سامرست انگلیس به دنیا آمد.

آرتور سی کلارک (Arthur Charles Clarke) در رشتهٔ فیزیک و ریاضیات از دانشگاه کینگز لندن فارغ‌التحصیل شد و مدال درجه یک فیزیک و ریاضیات گرفت.او نویسنده‌ داستان‌های علمی - تخیلی بود اما علت شهرت او طرح موضوع "ایستگاه‌های راکتی" در یک مقاله بود که همان ماهواره‌های امروزی هستند.

آرتور سی کلارک در سال ۱۹۸۸ فلج شد و از آن پس مجبور شد بیشتر اوقات با صندلی چرخ‌دار حرکت کند.

مجله "وایرلس ورلد" (Wirless World) در سال 1945مقاله‌ای تحت عنوان "رله فرازمینی: آیا ایستگاه های راکتی می‌توانند جهان را تحت پوشش رادیویی قرار دهند؟" چاپ کرد که نویسنده آن جوانی به نام آرتور سی کلارک بود.
کلارک تنها 16 سال داشت که "انجمن میان-سیاره ای بریتانیا" در لیورپول تاسیس شد و او به زودی عضو فعال آن شد. اگر چه امکان استفاده از راکت برای مخابره امواج رادیویی از موضوع‌های غالب "انجمن میان-سیاره ای بریتانیا" بود اما این کلارک بود که در سال 1945 آن مقاله بدیع را نوشت.

وی در آن مقاله پیشنهاد کرد که ایستگاه‌ها در آنچه بعدا به "مدار کلارک" معروف شد قرار گیرند؛ ناحیه‌ای به ارتفاع 36 هزار کیلومتر بر فراز خط استوا که در آن ایستگاه‌ها با همان سرعت گردش (محوری) زمین در فضا بگردند به طوری که محل استقرار آنها در فضا نسبت به زمین ثابت بماند.

آن مقاله 12 سال پیش از آنکه حتی نخستین ماهواره روسی اسپوتنیک در مدار قرار داده شد انتشار یافت.

[حالا دنیا چیزی کم دارد] [«آخرین فرمول» کلارک پس از مرگ] [پیشگوی بزرگ دنیای علم]

رمان علمی- تخیلی بسیار معروف ۲۰۰۱: اودیسه فضایی (A Space Odyssey)‌ اثر او بود؛ که فیلمی با همین نام هم بر مبنای این کتاب توسط استانلی کوبریک ساخته شد و اسکار گرفت.

آرتور سی. کلارک نویسنده‌ چهارشنبه 29 اسفند86 (19 مارس2008) در سن 90 سالگی در سریلانکا درگذشت. [آرتور سی.کلارک درگذشت ]

زندگینامه بیل گیتس

"ويليام هنري گيتس" سوم مشهور به "بيل گيتس" (Bill Gates)، در 28 اکتبر سال 1955 در يک خانواده ي متوسط در شهر "سياتل" آمريکا به دنيا آمد. پدر بيل، "ويليام هنري گيتس دوم"، وکيل دادگستري و يکي از سرشناسان شهر "سياتل" است. مادر او آموزگار مدرسه و يکي از اعضاي "هيئت مديره" (United Way International) بود که در امور خيريه نيز فعاليت داشت. بيل گيتس در اين خانواده و در کنار دو خواهر خود رشد کرد. بيل در کودکي بيشتر وقت خود را در کنار مادربزرگ سپري كرد و از او تاثير بسيار گرفت. وي از همان دوران کودکي، روحيه ي رقابت طلبي خود را نشان داد و تلاش مي كرد تا در هر زمينه اي از دوستان خود پيش باشد.
گيتس تحصيلات ابتدايي خود را در مدرسه ي ""Lakeside پشت سر گذاشت. در آغاز يکي از سالهاي تحصيلي، مسئولان مدرسه ي "Lakeside" تصميم گرفتند با کمک خانواده ي دانش آموزان، يک سري کامپيوتر اجاره کنند و در اختيار دانش آموزان قرار بدهند. در اين دوران، بيل گيتس با کامپيوتر آشنا شد و به سرعت، در بهره گيري از آن مهارت کسب نمود. وي نخستين نرم افزار خود را که يک بازي ساده بود در سن سيزده سالگي نوشت.
گيتس به همراه دوست خود "پل آلن" (Paul Allen ) که دو سال از او بزرگتر بود و در زمينه ي سخت افزار کامپيوتر هم مهارت داشت، بيشتر وقت خود را سرگرم برنامه نويسي در اتاق کامپيوتر ""Lakeside بود.
گيتس در سال 1973 وارد دانشگاه "هاروارد" شد و در آنجا با "استيو بالمر" (Steve Ballmer) که اكنون، رئيس بخش اداري مايکروسافت است آشنا شد. گيتس زماني که در "هاروارد" بود يک نسخه از زبان BASIC را براي کامپيوتر MITS Altair طراحي کرد.
بيل گيتس در سال 1975 به همراه دوست دوران کودکي خود "پل آلن"، شرکت کوچکي با نام "مايكروسافت" (Microsoft) با شعار "در هر خانه يک کامپيوتر" بنا نهاد. مايکروسافت، انواع زبانهاي برنامه نويسي را براي کامپيوترهاي گوناگون توليد مي کرد. در آن زمان، مايکروسافت تنها چهل کارمند داشت که شبانه روز به شدت کار مي کردند و کل فروش آن تنها 4/2 ميليون دلار در سال بود.
در سال 1980، شرکت IBM براي اينکه از بازار کامپيوترهاي شخصي باز نماند، کامپيوتر خود را - که PC نام گرفت و کامپيوترهاي امروزي نيز مبتني بر آن هستند - ساخت و وارد بازار كرد. اين شركت تصميم گرفت کار نرم افزار آن را به عهده ي شرکت ديگري بگذارد؛ اين بود که شاهين خوشبختي بر دوش مايکروسافت نشست و IBM، قراردادي با شرکت کوچک مايکروسافت بست تا نرم افزارهاي سازگار با کامپيوترهاي شخصي IBM توليد کند.
کامپيوتر هاي جديد IBM از پردازنده هاي شانزده بيتي 8088 شرکت "اينتل" استفاده مي کرد. بنابراين، مايکروسافت براي فروش زبانهاي برنامه سازي خود به يک سيستم عامل شانزده بيتي نياز داشت. در آن زمان، شخصي به نام "تيم پاترسون" كه در کارگاه خانه ي خود يک کامپيوتر شانزده بيتي کوچک ساخته بود، براي آن يک سيستم عامل ساده شانزده بيتي نوشت و نام DOS 86 را براي آن برگزيد. بيل گيتس تمامي حقوق سيستم عامل DOS 86 را به بهاي هفتاد و پنج هزار دلار به دست آورد. بيل گيتس و پل آلن، سيستم DOS 86 را متناسب با کامپيوتر هاي شخصي IBM تغيير دادند و با افزودن امکانات بيشتر، از آن يک سيستم عامل قوي شانزده بيتي ساختند. مايکروسافت، اين سيستم عامل را MS-DOS ناميد. سيستم هاي MS-DOS بر روي کامپيوترهاي شخصي IBM جاي گرفتند و IBM، درصدي از فروش کامپيوترهاي PC خود را براي بهره گيري از MS-DOS به مايکروسافت مي پرداخت. به تدريج امپراتوري بيل گيتس بر روي سيستم MS-DOS بنيان نهاده شد. از آن پس، مايکروسافت با توليد سيستم عامل گرافيکي Windows و دستاوردهاي موفق ديگر، گامهاي بزرگتري به سوي موفقيت برداشت.
بنابر آخرين آمار، بيش از 95 درصد از دارندگان کامپيوترهاي شخصي در سراسر جهان از دستاوردهاي گوناگون مايکروسافت استفاده مي کنند.
يکي از دلايل موفقيت "مايکروسافت" به گفته ي خود گيتس، به خدمت گرفتن افراد باهوش در اين شرکت است.
هم اكنون بيل گيتس با دارايي بيش از پنجاه ميليارد دلار، ثروتمندترين مرد دنيا شناخته شده است. وي زماني که تنها نوزده سال داشت، مايکروسافت را مديريت مي کرد. او به قدري سخت كوش بود که حتي گاهي چند روز محل کارش را ترک نمي کرد و به همراه کارمندان خود، به سختي، سرگرم انجام پروژه هاي گوناگون و سفارش مشتريان بود.
گيتس در سال 1994 با "مليندا فرنج گيتس" ازدواج کرد که نتيجه ي آن يک دختر (متولد سال 1996) و يک پسر (متولد سال 1999) بوده است.
وي در سال 2000 از سِمَت مدير عاملي كناره گرفت و "بالمر" را جايگزين خود كرد. پس از آن، به ادامه ي راه مادر پرداخت (بنا نهادن بنياد خيريه) و با بيست و نه ميليارد دلار سرمايه، بنياد خيريه ي "بيل و مليندا" را بنا نهاد.
او در سال 2006 بيان داشت كه از جولاي 2008، كار در مايكروسافت را رها مي‌كند، اما به دليل علاقه ي زياد، در كارهاي برنامه‌نويسي به مايكروسافت كمك خواهد كرد. هم اکنون بيل گيتس به همراه همسر و فرزندان خود در شهر "سياتل" ساکن است.
تا به امروز، مايکروسافت با بيش از چهل هزار کارمند در شصت کشور جهان و با درآمد خالص 25.3 ميليارد دلار در پايان سال مالي 2001، از جمله موفق ترين شرکتهاي ايالات متحده ي امريکا و يکي از راهبران صنعت کامپيوتر بوده است.