وی ملقب به "حمیدالدین" و اهل "شیراز" یا از مردم "غزنین" بود كه در زمان "یمین الدوله بهرام شاه غزنوی" می‌زیست و نزد این پادشاه تقرب داشت. در زمان "خسرو شاه" (552- 559 هـ.ق.) به سمت دبیری رسید و در دربار همین سلسله تا وزارت پیش رفت. از جمله استادان وی به "قاضی محمد بن عبدالحمید اسحاق"، "برهان الدین عبدالرشید نصر"، "صاعد میمنی"، "ابوالحامد غزنوی"، "عبدالرحمان بستی" و "محمد سیفی" اشاره كرد. ابوالمعالی علاوه بر مهارتی كه در نشر و ترسل داشت، در نظم فارسی نیز سرآمد بود. وی به زبان عربی نیز اشعاری سروده است. از شاعران بزرگی كه ابوالمعالی را در شعرهای خود ستوده اند، می‌توان به "سید حسن غزنوی" كه از شارعان بزرگ و ادیبان روزگار بهرام شاه غزنوی است، اشاره كرد. به آورده ی عوفی در "لباب الالباب" او در اثر سعایت بدخواهان در زمان "خسرو ملك" (559- 583 هـ.ق.) به زندان افتاد و سرانجام در آنجا به قتل رسید. در مورد نام وی بین تذكره ها اختلافاتی وجود دارد. 
"كلیله و دمنه بهرام شاهی" كه ترجمه ی "كلیله و دمنه" عربی "ابن مقفع" است و به امر بهرامشاه غزنوی (511- 552 هـ.ق.) درحدود (536- 539 هـ.ق.) به فارسی برگردانده شده است؛ "دیوان" شعر